I zawsze przecież pozostaje Chorwacja, można znów tam jechać i się naładować. I lasy są te same, te same drogi i ścieżki. I książki są, ale wciąż inne i kawa w tym samym miejscu, co zwykle. A nawet jeśli już nie tu, to przecież można gdzieś indziej i coś nowego znów odkryć. I można kupić nowy aparat, a stary potłuczony po prostu wyrzucić i nowy rower, bo stary już się nie nadaje. I ile jeszcze psów porzuconych polubić i wciąż prać te same koce z kociej sierści i słuchać znów tej samej płyty. Ile jeszcze można, jeśli tylko się zechce. Jeśli tylko się zechce. Gorzka chciałaby być jak dziecko. I nie może się na nie napatrzeć. W sklepach, domach, ulicach i gdzie się tylko da, panoszą się wszędzie i wciąż tylko chcą. Chcą loda, pizzę, zabawkę, książkę, film w kinie, telefon, wejść w dziurę, krzyczeć, upaćkać się, skakać, wiercić się, przytulać... Wszystko chcą. I Gorzka chciałaby choć odrobinę tej ich chęci nieustającej nabyć. Żeby móc wejść do sklepu i czegoś zapragnąć, żeby skusić się z wielką ochotą na ciastko albo nową książkę. Po prostu chcieć. A ona tylko biadoli, że nie chce, że nie może, że nie potrzebuje, tak jakby czekała, aż ją wsadzą w trumnę i już będzie po wszystkim. Oj jaka ona nudna. Nic się jej nie chce zaczynać, bo już za mało czasu i siły już nie ma. I posprzątała już prawie wszystko po sobie, jeszcze tylko kilka drobiazgów zostało i jedna większa rzecz. I wtedy sobie siądzie wygodnie i będzie czekać nie wiadomo na co. A tu znów ten sam ranek nastanie, ten sam zachód słońca w tym samym oknie, ten sam księżyc i te same dwa łabędzie na starorzeczu. Po co więc w ogóle siadać i czekać? Najlepiej w ogóle nie siadać tylko wciąż biegać, a potem paść na ryj i zasnąć i potem znów wstać i biegać i znów paść na ryj i tak bez końca. Zaraz, ale przecież koniec jest przewidziany dla każdego. To jedyna pewna rzecz, więc po cholerę na nią czekać, skoro sama przyjdzie. Nie lepiej czekać na coś milszego, np. na nowe buty, tylko że one same nie przyjdą.
Co zrobić, żeby historia była ciekawa? Żeby dajmy na to dwadzieścia parę oczu zwróciło się na ciebie w jednej chwili i zaczęło z zainteresowaniem słuchać? Żeby rozmowy cichły po trochu, a oczy zatrzymały się na jednym punkcie i tak już zostały? Pewnie trzeba być przekonanym do tego, co się mówi i samemu w to wierzyć. Najważniejsze to być autentycznym. Jeśli ty w siebie uwierzysz, to inni też. Jeśli wierzysz w to, co mówisz, to cię usłyszą i co najwyżej uznają się za idiotę, ale wysłuchają. W obecnych czasach zawsze, wszędzie i na wszystko znajdziesz wytłumaczenie i gotową receptę. Nie martw się, na pewno jesteś już zdiagnozowany, choć sam wcale o tym nie musisz wiedzieć. To już nie te czasy, gdy każda wieś lub miasto miały jakichś swoich lokalnych dziwaków, chorych, nieprzystosowanych,o których się szeptało i pokazywało palcami. Teraz wszyscy cierpimy na jakieś dziwaczne schorzenia, które sami sobie przypiszemy albo zrobią to za nas inni. To nie te czasy, gdy od ucha ...
Komentarze
Prześlij komentarz