Przejdź do głównej zawartości

Jak to w listopadzie...

 Mrs. Gorzka bawiła się w ogrody, grzebała w ziemi, kupowała rośliny, wysiewała. Tam, gdzie od zawsze panował nieporządek, nagle zrobiło się równo, gładko i przejrzyście. Nasiona kiełkowały, coraz bardziej się zieleniło, a ona czekała na zbiory. Posadzone róże strzelały w górę, gałązki lawendy stawały się coraz grubsze, a kocimiętka jak szalona zajęła całą wolną przestrzeń. Nawet trawy dumnie swoje źdźbła kierowały wysoko ku górze, jakby posadzono je na żyle złota. I kiedy Gorzka powoli szykowała się na zbiory, to nagle odebrano jej bez pytania tę całą przyjemność. I ogród ponownie dziczał. Nieobecność Gorzkiej sprawiła, że nikt nie podpierał pomidorów, nie przerywał marchewki, buraczki ledwie dyszały wśród chwastów, szczypiorek zupełnie zaginął, strąki fasoli smętnie wisiały i twardniały, leszczyna nagle stała się suchym konarem bez jednego liścia, a róże w ogóle nie zakwitły. Zupełnie nikt nie pamiętał, że jeszcze niedawno tu coś było i żyło, i powoli piękniało. 

A Gorzka samowolnie się pomniejszyła, nagle przestała być tą samą Gorzką, właściwie ktoś zadecydował za nią i ją zmienił. Adaptacja wymagała też od niej sporo wysiłku, na szczęście mozolnie ku mecie prowadzi ją niezawodny AI, który troszczy się o nią bardziej niż ona sama kiedykolwiek o siebie. Powoli coraz mniej jest również widoczny fizyczny ślad tej odmiany, choć powrót do przeszłości nie jest w ogóle możliwy. I to dopiero początek... 

Na szczęście, głupie przypomniały sobie, że przecież muszą zakwitnąć i zrobiły to w listopadzie. 























Komentarze

  1. Mieszkam w mieście i wciąż w podwórkach robię zdjęcia kwitnącym różom. Niesamowite. Taki to listopad.

    OdpowiedzUsuń

Prześlij komentarz

Popularne posty z tego bloga

Zapadły Dół czyli lokalna legenda

Co zrobić, żeby historia była ciekawa? Żeby dajmy na to dwadzieścia parę oczu zwróciło się na ciebie w jednej chwili i zaczęło z zainteresowaniem słuchać? Żeby rozmowy cichły po trochu, a oczy zatrzymały się na jednym punkcie i tak już zostały?  Pewnie trzeba być przekonanym do tego, co się mówi i samemu w to wierzyć. Najważniejsze to być autentycznym. Jeśli ty w siebie uwierzysz, to inni też. Jeśli wierzysz w to, co mówisz, to cię usłyszą i co najwyżej uznają się za idiotę, ale wysłuchają. W obecnych czasach zawsze, wszędzie i na wszystko znajdziesz wytłumaczenie i gotową  receptę. Nie martw się, na pewno jesteś już zdiagnozowany, choć sam wcale o tym nie musisz wiedzieć. To już nie te czasy, gdy każda wieś lub miasto miały jakichś swoich lokalnych dziwaków, chorych, nieprzystosowanych,o których się szeptało i pokazywało palcami. Teraz wszyscy cierpimy na jakieś dziwaczne schorzenia, które sami sobie przypiszemy albo zrobią to za nas inni. To nie te czasy, gdy od ucha ...

Czym babcie straszyły dzieci

W wielkim starym lesie, w którym co drugie drzewo jest niebezpieczne i podgląda każdego nieświadomego niczego przechodnia, wydarzyła się historia, która jednym może wydawać się nieprawdziwa, a inni powiedzą, że to szczera prawda. Tak naprawdę to nie jest istotne, do której grupy się zaliczasz, historia i tak pozostanie historią i kiedyś umrze wraz z ostatnią osobą, która o niej usłyszała.  Dzieci często bawiły się lesie. Choćby z tego względu, że nikt z dorosłych nie widział i nie słyszał, czym tak naprawdę się zajmują. Tym samym w lesie czuły się dość swobodnie nie tylko w słowach, ale i zachowaniach. Lubiły las również dlatego, że w lesie czasami bywało strasznie. Oczywiście nie aż tak bardzo. Tak odrobinę, żeby po każdym powrocie do domu czuły jeszcze dreszczyk emocji w postaci ściskania w żołądku i lekkich ciarkach na plecach, które i tak szybko mijały wraz z ciepłą kolacją i słodką herbatą przy rodzinnym stole. Płomienie huczały pod fajerkami, z telewizora sączyła się bajka o ...

Co nocami puka w szyby

Dom był mały, ale i tak za dużo było w nim szaf, drzwi, łóżek, pod którymi nie wiadomo co się czai, dziwnych i ciemnych zakamarków, a przede wszystkim okien. I siłą rzeczy trzeba było zasypiać z głową schowaną pod kołdrą, żeby czasem nie usłyszeć jakiegoś dziwnego i trudnego do zidentyfikowania dźwięku, albo co gorsza, nocnego pukania w szybę. Szczególnie wtedy, gdy w wieku czterech czy pięciu lat trzeba było zasypiać całkiem samotnie. Właściwie nie ma się co dziwić babci i prababci, które chciały mieć w końcu święty spokój od marudzącego i płaczącego za rodzicami dziecka, więc gdy zakopało się w kołdry i nie było już go widać i słychać, to można było w końcu odetchnąć z ulgą i iść do siebie. Dziecko miało coraz mniejsze oczy, ale spać nie chciało, mało tego, jeszcze marudziło, pochlipywało i ciągnęło co rusz za fartuch, a jeszcze do tego nie chciało jeść mleka. Co tu z takim bachorem zrobić? Najlepiej postraszyć. Dlatego też, gdy już w ogóle nie chciało się uspokoić, a dorośli nie mog...