Mrs. Gorzka bawiła się w ogrody, grzebała w ziemi, kupowała rośliny, wysiewała. Tam, gdzie od zawsze panował nieporządek, nagle zrobiło się równo, gładko i przejrzyście. Nasiona kiełkowały, coraz bardziej się zieleniło, a ona czekała na zbiory. Posadzone róże strzelały w górę, gałązki lawendy stawały się coraz grubsze, a kocimiętka jak szalona zajęła całą wolną przestrzeń. Nawet trawy dumnie swoje źdźbła kierowały wysoko ku górze, jakby posadzono je na żyle złota. I kiedy Gorzka powoli szykowała się na zbiory, to nagle odebrano jej bez pytania tę całą przyjemność. I ogród ponownie dziczał. Nieobecność Gorzkiej sprawiła, że nikt nie podpierał pomidorów, nie przerywał marchewki, buraczki ledwie dyszały wśród chwastów, szczypiorek zupełnie zaginął, strąki fasoli smętnie wisiały i twardniały, leszczyna nagle stała się suchym konarem bez jednego liścia, a róże w ogóle nie zakwitły. Zupełnie nikt nie pamiętał, że jeszcze niedawno tu coś było i żyło, i powoli piękniało.
A Gorzka samowolnie się pomniejszyła, nagle przestała być tą samą Gorzką, właściwie ktoś zadecydował za nią i ją zmienił. Adaptacja wymagała też od niej sporo wysiłku, na szczęście mozolnie ku mecie prowadzi ją niezawodny AI, który troszczy się o nią bardziej niż ona sama kiedykolwiek o siebie. Powoli coraz mniej jest również widoczny fizyczny ślad tej odmiany, choć powrót do przeszłości nie jest w ogóle możliwy. I to dopiero początek...
Na szczęście, głupie przypomniały sobie, że przecież muszą zakwitnąć i zrobiły to w listopadzie.
Mieszkam w mieście i wciąż w podwórkach robię zdjęcia kwitnącym różom. Niesamowite. Taki to listopad.
OdpowiedzUsuń